De EU is van mening dat de huidige visserijpraktijken niet altijd duurzaam zijn. Deze activiteiten oefenen niet alleen een overmatige druk uit op de beviste soorten, maar ze brengen ook schade toe aan het mariene ecosysteem als geheel. Het doel van de EU is visserijbeheer zonder noemenswaardige negatieve gevolgen voor soorten en ecosystemen, zodat alle Europese oceanen en zeeën tegen 2020 ecologisch divers en dynamisch, maar ook schoon, gezond en productief kunnen zijn. De kaderrichtlijn mariene strategie van de EU vormt een aanvulling op de vogel- en habitatrichtlijnen en heeft tot doel het mariene milieu te beschermen en een goede milieukwaliteit tot stand te brengen door middel van verschillende maatregelen, waaronder de aanwijzing van beschermde mariene gebieden, aanpassing van visserijactiviteiten en het betrekken van de visserijsector bij alternatieve activiteiten zoals ecotoerisme, monitoring van de mariene biodiversiteit en de bestrijding van zwerfvuil op zee. De relevante verdragen, richtlijnen en overeenkomsten zijn geïmplementeerd in nationaal beleid en wetgeving, met inbegrip van de beleidsdocumenten Natuurlijke Kapitaalagenda (NCA, 2013) en de nationale natuurvisie The Natural Way Forward — Government Vision 2014 (NV), en sinds de decentralisatie van het natuurbeleid in de provinciale Natuurvisies (PV's) en in het Natuurpact (NP, 2013), de overeenkomst tussen de Nederlandse overheid en de provincies over de uitvoering van het Nederlandse natuurbeleid. In de NBSAP houden de volgende doelstellingen verband met de vierde hoofddoelstelling van de Europese biodiversiteitsstrategie: o Tegen 2020 zullen zowel de aquacultuurketen als de in het wild gevangen visketen voldoen aan internationale duurzaamheidscriteria voor bestandsbeheer en biodiversiteit (NCA).